بچه که بودم از مادر بزرگم شنیدم مهدیس برا بهزاده به بابام می گفت این دو تا برا ی هم ساخته شدن.بچه بودم نمی فهمیدم یعنی چی بزرگتر که شدم دیدم نگاههای بزرگترها به من ومهدیس فرق کرده.دوران کودکی مبهمی روپشت سر گذاشتم کم کم داشتم میفهمیدم،کم کم از این طرز نگاه خوشم هم میومد آخه بچه بودم ودیگه با خودم کنار هم اومده بودم که من ومهدیس برا هم هستیم اما نمیدونستم برا چی و کنجکاو هم نبودم بدونم چون دیگه کم کم از مهدیسم خوشم میومد.با دست های کوچکم از مهدیس یه بت ساختم ،اصلا هم شبیه مهدیس نبود.کم کم که بزرگ می شدم بت رو هم شبیه مهدیس می دیدم دوران نوجوانیم شب و روزم شده بود پیکره تراشی برای مجسمه زیبایی که برای خودم ساخته بودم.بخاطرش درس می خوندم، بهش نگاه می کردم و براش حرف می زدم بخاطرش همه کاری می کردم.بزرگ و بزرگتر شدم بت هم شده بود دیگه جزیی از پوست و گوشت و استخونم، شبهای امتحان براش درس پس می دادم تا صبح باهاش حرف می زدم و درس هامو مرور می کردم، میفهمیدم داره نگاه میکنه بت زیبای من دیگه حالا فقط یه مجسمه نبود حالا دیگه پرستشش می کردم،شده بود خدای من و من از اینکه بت پرست بودم خوشحال می شدم.بزرگ و بزرگتر شدم دیدم یکی عاشق بت من شده،دست و پامو گم کرده بودم  آخه این بت من بود من خودم با دستهام ساخته بودم طاقت نداشتم یکی به بت من نگاه کنه آخه من هنوز برای بتم معبد نساخته بودم  من هیچکاری براش نکرده بودم چشامو بستم رفتم دنبال ساختن یک قصر زیبا برای بت زیبایی که از بچگی  با دستهای کوچکم ساخته بودم یا شاید برام ساخته بودن!اما حالا دیگه من یک بت پرست بودم درس خوندنم تموم شد،حالا دیگه موقع ساختن یک قصر بود که فهمیدم یکی بت زیبای منو دزدیده، پس من حالا کی رو بپرستم ؟!اون خدای من بود!.....

حالا هم که پیدا شده یه تبر دادن دستم میگن بزن بت رو بشکن، مگه میشه خدا رو کشت؟! مهدیس تو بت من بودی من بت شکن نیستم اگه خدا رو بشه کشت من هم کم کم میمیرم . مهدیس تو هیچ وقت مقصر نبودی و نیستی شاید من هم نبودم و نیستم  به من نگو عشقت یکطرفست چون من می دونم چون من هم نمی دونم کی عاشقت شدم،نگاه های دیگران حرفای نسنجیده دیگران من رو بت پرست کرد،حالا دیگه من یه بت پرستم از من نخواه بت شکن بشم.